Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih- Coğrafya Fakültesi Tiy. Böl. ''12 Öfkeli''

Sıcak bir yaz gününde bir çocuğun öz babasını öldürdüğü iddiasıyla yargılandığı davanın ardından, on iki jüri üyesi son kararı vermek üzere kapalı bir odaya alınır. İlk oylamada on bir jüri üyesi çocuğun suçlu olduğuna karar verirken, yalnızca biri “suçsuz olabilir” diyerek tartışmayı başlatır. Bu tek karşı çıkış, kısa sürede basit bir oylamayı derin bir sorgulamaya dönüştürür. Jüri üyeleri, davaya ilişkin kanıtları ve tanık ifadelerini yeniden ele aldıkça, kesin sandıkları gerçeklerin aslında ne kadar müphem olduğuyla yüzleşir. Tartışma ilerledikçe her birinin önyargılarının, korkularının ve kişisel geçmişlerinin karar mekanizmasına etkisi de açığa çıkmaya başlar. Adalet bireylerin önyargılarından arınarak kişisel sorumlulukla hareket etmesi ve vicdanlarıyla karar vermesi ile asıl anlamına kavuşabilir. Dolayısıyla oyun, bir insanın suçlu ilan edilmesi için “makul şüphe” kavramının ahlaki ve hukuki açıdan olduğu kadar insani açıdan da ele alınmasının önemine odaklanır.

Kapalı bir odada geçen bu yoğun yüzleşme süreci, çoğunluğun kanıksanmış yargıları ile bireysel vicdanın direnişi arasında giderek büyüyen bir gerilim yaratır. Oyunun sonunda jüri üyelerinin verdiği karar hakikatin sorgulanabilirliğini ve hakkaniyetli bir kararın ancak bireysel sorumluluk bilinciyle hareket etmekle mümkün olabileceğini gösterir.